Notules Week 3
Informatie
· Volgende week tussenpresentatie
Opmerkingen
· Een masker is een sterk symbolisch object
· Voor de volgende keer vooral visuele dingen meenemen
Voor de volgende keer
· Waar gaan we onze doelgroep aanspreken?
· Hoe gaan we die mensen aanspreken?
· Wat is onze boodschap?
· Hoe verloopt zo’n festival nu eigenlijk?
· Tussenpresentatie voorbereiden (mag meerdere strategieën bevatten)
Mannen werken op het land ver buiten de stad waardoor vrouw en kinderen achterblijven of in Costa Rica, dus ook ver van huis.
Alleen al in de hoofdstad Managua zijn 15.000 kinderen te vinden die hun ouders met allerlei losse baantjes helpen rond te komen. Oorlog en armoede hebben in de loop der jaren honderdduizenden Nicaraguanen van het platteland naar de steden doen trekken. Veel vrouwen staan er daardoor alleen voor. De meeste mannen sturen regelmatig geld naar hun achtergebleven families. Maar gezinnen met een vrouw aan het hoofd behoren vaak tot de armste bevolkingsgroepen van het land.
Werkeloosheid Nicaragua
De landelijke krant ‘La Prensa’ liet op woensdag 15 november 2007 weten dat de werkeloosheid opnieuw gestegen is. Nicaragua heeft al een werkloosheidspercentage van 60%, dat te verdelen is tussen 30% absolute werkloosheid en 30% ‘grijze werkloosheid’. Dit is de groep mensen die af en toe eens een baantje heeft.
Veel mensen, zo laat La Prensa ook weten, vertrekken dagelijks naar buurland Costa Rica in de hoop daar een baantje te vinden. Ook al worden ze daar onderbetaald, het is altijd nog beter dan geen baan te hebben in eigen land. Het Costa Ricaanse consulaat kan de aanvragen voor de visa nauwelijks aan. Nicaraguanen zijn verplicht een visa te hebben, waarvoor ze ook nog eens elke maand 20 dollar oftewel 15 euro kunnen neertellen.
Het lijkt misschien niet veel maar voor de gemiddelde Nicaraguaan is dit een rib uit hun lijf. Voor velen is dit momenteel de enige uitweg in een land waar een toekomst nog ver te zoeken is.
In de wijk La Villa waar de gaarkeuken staat, zien we dit ook gebeuren. Veel alleenstaande moeders vertrekken naar het buurland Costa Rica om aldaar een baantje als schoonmaakster of strijkster te vinden. Hierdoor blijven veel jonge kinderen achter en worden noodgedwongen verzorgd door hun oudere zusje, die soms zelf niet ouder is dan 12 jaar. Een keer per dag komt er een familielid langs om te kijken of alles goed gaat of zijn er buren die een oogje in het zeil houden. Maar deze mensen zitten nu ook niet bepaald te wachten op extra te voeden monden omdat ze zelf nauwelijks rond kunnen komen. In de wijk La Villa gaat het om zo’n 45 kinderen, van wie de ouders momenteel in Costa Rica werken. Deze kinderen komen dagelijks naar de gaarkeuken en krijgen ’s ochtends een glas melk en een stukje brood waar pastoor Guillermo voor zorgt en ’s middags een warme maaltijd waar Mundico zorg voor draagt. Deze kinderen krijgen in elk geval voldoende te eten, maar we willen graag nog meer met ze doen.
Op welke schaal gaan we ons concept inzetten.
Afhankelijk van wat ons concept gaat worden, lijkt het mij verstandig om het concept op kleinere schaal in te zetten.
Ik heb verschillende dingen overwogen:
-Landelijke actie : Te onpersoonlijk, vooral in arme gebieden is het moeilijk om zo iedereen te bereiken
-Provinciaal : Eigenlijk hetzelfde verhaal. Onpersoonlijk en het betreft weer grote gebieden.
Bij de vorige kwamen we naar mijn gevoel meer in de buurt:
Dan bleven er in mijn optiek nog een aantal opties open:
-Stedelijk
-Wijk
-Gebouw (in de stad toch veel hoogbouw)
-Groepjes/vriendenkringen
-Gezin/persoonlijk
Hetgeen dat we willen aanpakken is Machismo. Mannen die in een grotere groep zijn willen zich niet laten kennen en al helemaal niet zwak opstellen. Hierdoor denk ik dat het verstandiger is om het op kleine schaal in te zetten.
Blijven er dus 2 opties over
-Groepjes/vriendenkringen
-Gezin/persoonlijk
In mijn optiek is een concept op kleinste schaal de beste oplossing. Mensen (mannen, macho’s) persoonlijk, in hun eigen woonsituatie aanspreken en aanpakken. Dus op het niveau GEZIN/PERSOONLIJK. Hier is de invloed van andere macho’s het kleinste.
In Nicaragua is er geen enkele kunstvorm die de poëzie kan overtreffen. Van arme straatjongeren tot welbestudeerde mensen, iedereen doet het. José Coronel Urtecho zei ooit: Iedere Nicaraguaan is een gedicht tot het tegendeel is bewezen. Ze zien het als een manier om politiek te protesteren en sociale kritiek te uiten, maar daarnaast ook voor de romantiek.
Kinderen krijgen er les in op school. Het is een vorm van expressie, samenwerking en vaardigheden. In de jeugd gebruiken jongens het om hun liefde aan meisjes te betuigen, en meisjes doen het om hun gebroken hart te repareren.
Ook in de krant staat drie keer per week een gedicht gepubliceerd.
In Nicarague staat het woord ‘poet’ gelijk aan vriend. Men gebruikt het als broederwoord. Het zal dan ook verbazen dat de eerste Latijns Amerikaanse winnaar van de literaire nobelprijs een Nicaraguaans gedicht was.
Degene die er voor gezorgd heeft dat dichten de meest dominante kunstvorm is, was Rubén Darío. In zijn tijd was hij revolutionair met rytmische gedichten. Het zou dan ook zonde zijn geweest als het wonder van zijn behaalde succes niet tot grote populariteit bij de bevolking had geleid.
The city of Granada is mostly known for its tourist interest due to its history and architecture. However, the city has also been characterized by its cultural profile which transformed Granada into the host city for the International Poetry Festival since 2005. This event is a celebration of poetry and culture with poets from all over the world participating, and it is currently the largest poetry event in Nicaragua and Central America.
Every year a large number of prestigious poets are invited to the city to participate in the Festival, which was first initiated by the Civil Society group. Internationally recognized poets travel to Granada – a city which might be declared Cultural and Natural Patrimony of Humanity by the UNESCO, an initiative supported by poets of the previous festivals – to recite poems and participate in this cultural event.
The colonial city of Granada was founded in 1524 by Francisco Hernández de Córdoba, just like the city of León. Granada, however, is still located on its original location contrary to the city of León. As a result of its strategic position on the shore of Lake Nicaragua (or Cocibolca) the city was seen as a great place for trade and commerce, and Granada even enjoyed significant political power when it alternated as capital city with León in the first years of the post-colonial Nicaragua. On the other hand, the same qualities made Granada an attractive target for English pirate invasions, entering from the San Juan River. The city was plundered repeatedly during the civil wars and in the year 1856 it was burned down by the U.S. filibuster William Walker.
For this fascinating historical background Granada turned out to be the best location for the poetry festival, offering not only inspiring architecture but also a setting that allows the event to take place inside the colonial buildings as well as outside on the spacious streets, plazas, churches, study centers, and markets – all attractive places where poets, spectator, listeners, inhabitants, and tourists can gather.
The Vanguardia
Nicaraguan poet Gioconda Belli
participating in the festival.
Foto: Rodrigo Castillo S.
The Vanguardia was a literary movement that started in Granada between 1927 and 1929, led by poet and maestro José Coronel Urtecho. One of his objectives, according to literary manifests published in 1931, was to “initiate a struggle to get the public attention through artistic expressions, intellectual scandal, and aggressive criticism”. Nowadays, a lot of the locations where the poetry festival takes place are the same places that were used by some of the poets of the movement to organize their meetings. One of these locations is the tower of the La Merced Church, where members like Joaquín Pasos, Octavio Rocha, Alberto Ordóñez, Luís Alberto Cabrales, Manolo Cuadra and Pablo Antonio Cuadra used to meet. This year (2007), the poetry festival is dedicated to this last poet, Pablo Antonio Cuadra.
Currently, all earlier festivals that have taken place were also dedicated to poets from Granada who formed part of this literary movement. Just like previous celebrations this year's festival attempts to recuperate and strengthen the national traditions.
This intention is clearly displayed during the celebration of the traditional “Poetic Carnival”, which is a symbolic burial of the ignorance, the intolerance, and the indifference – an event accompanied by parades of almost all of the characters of Nicaraguan folklore.
The Nicaraguan singer Norma Elena Gadea
More than poetry
The festival is a celebration that gives room to undertake more activities than just reciting poems, including the presentation of concerts of Nicaraguan and foreign singers, art expositions, carnivals, theatrical shows, and debates to discuss themes related to poetry.
This year the festival will take place between February 6 – 10 and the locations include the forecourts of the La Merced and San Francisco churches, the San Francisco Convent, the Plaza de Independencia, Plaza de los Leones, Casa de los Leones, Parque de la Poesía, and other plazas, markets, schools, and universities in Granada. There will also be activities in other municipalities close to the city like Niquinohomo, Diriá, Nandaime, Diriomo, Masaya, Catarina, San Juan de Oriente, Masatepe, San Marcos and Diriamba – all of these towns also offer their culture, gastronomy, and the cordiality of its inhabitants.
Earlier festivals
This is the third consecutive year that the International Poetry Festival takes place. This new tradition started as an initiative to expose the Nicaraguan poetic expressions on an international level, exchanging experiences with international poets.
In 2005 the tradition paid homage to the poet Joaquín Pasos (1914-1947) while also commemorating the 80th birthday of the poet Ernesto Cardenal (1925). A total of 90 poets participated in this first event, hauling from 25 different countries, in addition to the Nicaraguan poets residing in and outside Nicaragua.
The second edition that took place in 2006 was organized in honor of José Coronel Urtecho as it was a century ago that this poet was born. Additionally, the 80th birthday of the Nicaraguan-Salvadorian poet Claribel Alegría was also celebrated. On this occasion there were poets from 35 different countries, but the total number of participants remained the same.
This third edition of the festival is organized in honor of the poet, writer, playwright, critic, and ideologist Pablo Antonio Cuadra, who is considered the principal impeller of the search for the identity of the Nicaraguan people. The Romanian critic Stefan Baciú referred to this poet as someone with human nobleness and a humble heart.
Be sure to visit the city of Granada or the neighboring towns during the days of the event to get in contact with the most well-known poetic talents of Nicaragua and the foreign participants during this festival of cultural expressions, music, and dance; a great chance to admire the other side of poetry.
Nicaragua vrij van analfabetisme
Het doel dat de regering-Ortega zich stelde bij zijn aantreden, is gehaald. Begin 2007 was 19 procent van de mensen boven de 15 jaar analfabeet. Dat percentage is nu gedaald tot minder dan vijf procent, de norm die Unesco stelt om een land vrij te verklaren van analfabetisme. Een onafhankelijke controlecommissie onder leiding van de vaste Unesco-vertegenwoordiger Juan Arrien bevestigde de mededeling van het ministerie van Onderwijs. De commisie deed onderzoek in 22 gemeenten en sprak met 12.538 mensen van wie er 11.540 kunnen lezen en schrijven terwijl de rest in de eindfase zit van zijn alfabetisering. In de periode januari tot juni dit jaar zijn 40 duizend mensen gealfabetiseerd.
Diezelfde Arrien, een onderwijskundige, schreef eind mei in de krant El Nuevo Diario dat de alfabetisering en enorme indruk op hem had gemaakt. “Het was geweldig om te zien hoe een meisje van 13 jaar haar moeder leerde lezen en schrijven in dagelijkse lessen van een uur. De moeder zei dat ze nu de rekeningen en andere papieren kon lezen die de mensen in haar winkeltje lieten zien.” In dezelfde ingezonden brief wees Arrien echter op het enorme contrast in het Nicaraguaanse onderwijs. Hij gebruikte het woord ‘desgranamiento’: de maïskolf zit eerst vol met het graan en verliest dat gaandeweg. Zo gaat het ook met de basisschool.
Op nationaal niveau haalt 60 procent van de kinderen de zesde klas, terwijl dat op het platteland van Jinotega en Matagalpa 25 procent is. De lichting bijvoorbeeld van het jaar 2003 in Matagalpa (platteland) bestond in het eerste jaar uit 22.440 kinderen, in het tweede uit 14.350 en in 2008 waren er in de zesde klas nog 5.394 over. In Jinotega was het niet beter. De statistieken wijzen uit, schreef Arrien, dat de grote meerderheid van deze leerlingen een arbeidskracht zullen vormen zonder de vereiste competenties voor een formele baan. “Ze zullen veroordeeld zijn tot het labyrint van de armoede in de open ruimte van de informele economie.”
Dat is het contrast, schrijft Arrien. “Van de ene kant het succes van de alfabetisering. Van de andere kant: het enorme schoolverzuim. Het onderwijs moet ervoor zorgen dat de gealfabetiseerden van 15 jaar en ouder minstens ook de basisschool halen en garanderen dat de leerlingen jonger dan 15 jaar de basisschool afmaken. Alleen dan zal het analfabetisme zich nooit meer reproduceren in Nicaragua.”
De alfabetiseringstrein (zie foto) heeft de afgelopen twee jaar voorlichting gegeven op scholen over de ‘alfabetiseringskruistocht’ van 1980. Het diende als begeleiding van het Cubaanse alfabetiseringsprogramma dat in Nicaragua wordt gebruikt.
Het machismo uit zich in vele vormen en gaat met name om het zijn van een ‘echte man’. Het hoogste bewijs van het zijn van een ‘echte man’ is het zich zo vaak mogelijk voortplanten en met zoveel mogelijk vrouwen naar bed gaan. De vrouw hoort haar man te gehoorzamen en haar rol in het leven is het krijgen van kinderen. Daarnaast uit het machismo zich in veel agressie, waar het gebruik van geweld om problemen op te lossen als normaal wordt gezien. Deze machocultuur kan leiden tot gevaarlijk seksueel gedrag door het hebben van veel gemeenschap zonder enige bescherming. Door deze machocultuur kunnen bepaalde ziektes zoals hiv/aids maar ook het zwanger maken van een ongetrouwde vrouw leiden tot veel schaamte en taboe met als gevolg dat er niet naar een ziekenhuis wordt gegaan. Het zoeken van hulp wordt door mannen gezien als zwak en zij laten zich dan ook minder snel testen op hiv/aids als vrouwen. Druk en stress leiden ertoe dat mannen zichzelf willen bewijzen in deze cultuur door het uitoefenen van hun mannelijkheid op vrouwen die daar niets van willen weten. Dit gedrag beïnvloedt niet alleen de gezondheid van vrouwen maar heeft ook sociale gevolgen voor de vrouw. Deze sociale gevolgen houden onder andere in dat sommige vrouwen moeten trouwen met hun verkrachter en worden beschuldigd van overspel als ze worden verkracht. Concluderend kan gesteld worden dat reproductieve en seksuele rechten door de internationale gemeenschap worden erkend. Door de problemen en gevoeligheden die er echter aan deze rechten zitten verbonden, die voornamelijk zijn gericht op religie en cultuur worden deze rechten in vele landen nog niet gegarandeerd met als gevolg geen goede reproductieve gezondheid van vrouwen. Volgens de meeste mannen is het plegen van abortus de fout van de vrouw zelf, omdat zij als enige verantwoordelijk is voor anticonceptie.
