Poëzie in Nicaragua

In Nicaragua is er geen enkele kunstvorm die de poëzie kan overtreffen. Van arme straatjongeren tot welbestudeerde mensen, iedereen doet het. José Coronel Urtecho zei ooit: Iedere Nicaraguaan is een gedicht tot het tegendeel is bewezen. Ze zien het als een manier om politiek te protesteren en sociale kritiek te uiten, maar daarnaast ook voor de romantiek.
Kinderen krijgen er les in op school. Het is een vorm van expressie, samenwerking en vaardigheden. In de jeugd gebruiken jongens het om hun liefde aan meisjes te betuigen, en meisjes doen het om hun gebroken hart te repareren.
Ook in de krant staat drie keer per week een gedicht gepubliceerd.
In Nicarague staat het woord ‘poet’ gelijk aan vriend. Men gebruikt het als broederwoord. Het zal dan ook verbazen dat de eerste Latijns Amerikaanse winnaar van de literaire nobelprijs een Nicaraguaans gedicht was.
Degene die er voor gezorgd heeft dat dichten de meest dominante kunstvorm is, was Rubén Darío. In zijn tijd was hij revolutionair met rytmische gedichten. Het zou dan ook zonde zijn geweest als het wonder van zijn behaalde succes niet tot grote populariteit bij de bevolking had geleid.